بزد طعنه ای و شاهد شکستنم بود

گفتن این غم و درد تنهایی چه کاری دارد؟

 اکنون  ماه من هم نقابی بر سر دارد

این کوه و آن طوفان هم با سردی به من نگریستند

 از این سردی و درد حتی خورشید و آسمان هم گریستند

و حال خیره و حیران به پای اشک خود نشستم

چون این اشکها هم در چندین روز به پایم نشستند

اما این را یادت باشد که

این اشکها همیشه با تو اند

در غم و شادیهایت و تا بی نهایتت

و حتی تا اعماق هستیت....

و بدان این دنیا دنیایی است که صادق هدایت در وصف قسمتی از آن از دل ماه می گوید:

ماه کنار آسمان تنها و گوشه نشین به شکل داس نقره ای بود و به نظر می امد که با لبخند سردش

انتظار مرگ زمین را می کشد و با چهره ای غمگین به اعمال چرکین مردم زمین می نگرد

تکرار سکوت ها:نگار

بیش از اینها می توان خاموش ماند

می توان ساعات طولانی

با نگاهی چون نگاه مردگان ثابت

خیره شد در دود یک سیگار

خیره شد در شکل یک فنجان

در گلی بیرنگ بر قالی

در خطی موهوم بر دیوار