اگر روزی به گریه ی یک کودکی که در گوشه ی خیابان سرد و تاریک که کبریت به دست دارد بی تفاوت شدیم آنگاه به بینهایت پیشرفت نخواهیم کرد.

اگر روزی توانستیم از قید و بند این دنیا رها شویم و به اوج رویم قدمی به سوی پیشرفت برداشته ایم.

اگر روزی خود را بی نیاز از علم و اطلاعات دیدیم از پیشرفت دور شده ایم!

اگر در راه قدم برداشتن با ضربه ای به زمین خوردیم باید برای رسیدن به آن قدم ایستادگی کنیم .

به نظر من مهم ترین چیز برای پیشرفت خواستن و علاقه ی خود شخص است و اگر خواستیم و دوست داشتیم به پیشرفت نزدیکتر میشویم.

مهمترین راه برای رسیدن به این پیشرفت تمرکز به آن و دور شدن از مسائلی که ما را برای همیشه در پرتگاه میاندازند می باشد.

نباید ترسید و باید چشم به آینده ای دوخت که در این راه به آن نزدیک می شویم باید امید داشت و در راه این امید بالاترین سعی خود را کرد در این صورت حتی اگر به آنچه که باید نرسیدیم اما به پیشرفتی رسیده ایم که اگر دقت کنیم آن را خواهیم دید. 

اما این دنیای بی رحم برای زمین زدن ما در این قدم ها ممکن است به زمین و زمان پناه ببرداین موانع ممکن است ما را تا حد مرگ از قله ها به پایین پرتاپ کند اما بدانیم:

تلاش و توکل بهترین ابزار است و خواستن توانستن است.

تکرار سکوت ها:نگار!